Recensie
Kan het ons allemaal nog wel boeiuh?
Evert Nieuwenhuis
de Volkskrant, 13 april 2007
Recensie: Boeiuh! Het stille protest van de jeugd van Rob Wijnberg (Prometheus 2006).
Rob Wijnberg - Boeiuh
Wie gelooft in de vertegenwoordigers van de generatie ’70-’80? Kranten lezen ze niet, idealisme beperkt zich tot dansen tegen aids, en hun helden zijn seksistische rappers. Een degeneratie van vorige generaties?
Niets is minder waar, schrijft Rob Wijnberg in zijn pamflet Boeiuh! Wijnberg (1982), student filosofie en is opinieredacteur bij nrc.next, meent dat zijn generatie niet alleen “een spiegel van de samenleving” maar ook een “voorbeeld voor ons allen”. Sterker nog: “Haar instelling zou wel eens de bevrijding kunnen betekenen van de toenemende mediadruk, het zorgwekkende extremisme sinds september 2001 en het vruchteloze idealisme waarmee de oudere generaties ertegen ten strijde trekken.”
Wijnberg centreert zijn betoog rondom drie woorden die de jeugd graag in de mond neemt: boeiuh, chilluh en pimpuh. Boeiuh staat voor onverschilligheid, desinteresse en apathie. Chilluh verwijst naar geestelijke en lichamelijke passiviteit, maar ook naar ruimdenkendheid, gematigdheid en scepsis. Pimpuh betekent het “opwaarderen van de eigen identiteit” en “de ontmoeting tussen materialisme, hedonisme en individualisme”.
Bevlogen en meeslepend analyseert Wijnberg de voedingsbodem van deze drie-eenheid: onze maatschappij. De overdaad aan informatie (internet, televisie, tijdschriften) stompt jongeren af. De vervaging tussen nieuws en amusement creëert scepsis en wantrouwen. De maalstroom van opinies en opinietjes laat jongeren “ofwel onbezonnen meedeinen met de golven van het publieke debat ofwel hun schouders ophalen en het debat bewust aan zich voorbij laten gaan.”
In Boeiuh! wil Wijnberg meer dan hij kan waarmaken. Zijn pamflet is geen “spiegel van Nederland”, maar eerder een schets van een smaldeel van zijn generatie. Zo concludeert Wijnberg dat de jeugd zich afkeert van populisten als Fortuyn, Verdonk en Wilders. Maar waarom valt het Nederlandse volk dan wél als een blok voor ze? De uitslag van de recente Tweede Kamerverkiezingen is voor Wijnberg een teken dat zijn drieluik “zich diep geworteld lijkt te hebben in de maatschappij”. Maar wat hebben boeiuh, chilluh en pimpuh te maken met de winnende partijen SP, ChristenUnie en de Partij voor de Dieren? Zij zijn juist uitgesproken en principieel. Ik zou eerder denken dat de hoogtij dagen van boeiuh, chilluh en pimpuh voorbij zijn. Nederland sluit de luiken en zoekt zekerheid en duidelijkheid. De onvrede mag dezelfde zijn als die van Wijnbergs generatie, de reactie daarop niet.
Evengoed is Boeiuh! een interessant essay. Wijnberg zoekt de contramine, maar blijft scherp en onderzoekend. Hij blinkt uit in sociologische en filosofische duidingen van alledaagse fenomenen. Bijvoorbeeld waarom het pulpprogramma Temptation Island de perfecte metafoor is voor een samenleving gedreven door angst “die handelt in vertrouwen”. Of hoe “de vijf beats, ieder in zijn eigen tempo” van loungemuziek de ideale soundtrack vormen van zijn generatie. Op die momenten is Boeiuh! ronduit boeiend.

Recensie:
Boeiuh! Het stille protest van de jeugd
Rob Wijnberg
Prometheus
96 pagina’s
ISBN 978 90 446 0988 2
€ 9,95
© Evert Nieuwenhuis / www.evertnieuwenhuis.nl
 
Recensie
Kan het ons allemaal nog wel boeiuh?
Evert Nieuwenhuis
de Volkskrant, 13 april 2007
Recensie: Boeiuh! Het stille protest van de jeugd van Rob Wijnberg (Prometheus 2006).
Rob Wijnberg - Boeiuh
Wie gelooft in de vertegenwoordigers van de generatie ’70-’80? Kranten lezen ze niet, idealisme beperkt zich tot dansen tegen aids, en hun helden zijn seksistische rappers. Een degeneratie van vorige generaties?
Niets is minder waar, schrijft Rob Wijnberg in zijn pamflet Boeiuh! Wijnberg (1982), student filosofie en is opinieredacteur bij nrc.next, meent dat zijn generatie niet alleen “een spiegel van de samenleving” maar ook een “voorbeeld voor ons allen”. Sterker nog: “Haar instelling zou wel eens de bevrijding kunnen betekenen van de toenemende mediadruk, het zorgwekkende extremisme sinds september 2001 en het vruchteloze idealisme waarmee de oudere generaties ertegen ten strijde trekken.”
Wijnberg centreert zijn betoog rondom drie woorden die de jeugd graag in de mond neemt: boeiuh, chilluh en pimpuh. Boeiuh staat voor onverschilligheid, desinteresse en apathie. Chilluh verwijst naar geestelijke en lichamelijke passiviteit, maar ook naar ruimdenkendheid, gematigdheid en scepsis. Pimpuh betekent het “opwaarderen van de eigen identiteit” en “de ontmoeting tussen materialisme, hedonisme en individualisme”.
Bevlogen en meeslepend analyseert Wijnberg de voedingsbodem van deze drie-eenheid: onze maatschappij. De overdaad aan informatie (internet, televisie, tijdschriften) stompt jongeren af. De vervaging tussen nieuws en amusement creëert scepsis en wantrouwen. De maalstroom van opinies en opinietjes laat jongeren “ofwel onbezonnen meedeinen met de golven van het publieke debat ofwel hun schouders ophalen en het debat bewust aan zich voorbij laten gaan.”
In Boeiuh! wil Wijnberg meer dan hij kan waarmaken. Zijn pamflet is geen “spiegel van Nederland”, maar eerder een schets van een smaldeel van zijn generatie. Zo concludeert Wijnberg dat de jeugd zich afkeert van populisten als Fortuyn, Verdonk en Wilders. Maar waarom valt het Nederlandse volk dan wél als een blok voor ze? De uitslag van de recente Tweede Kamerverkiezingen is voor Wijnberg een teken dat zijn drieluik “zich diep geworteld lijkt te hebben in de maatschappij”. Maar wat hebben boeiuh, chilluh en pimpuh te maken met de winnende partijen SP, ChristenUnie en de Partij voor de Dieren? Zij zijn juist uitgesproken en principieel. Ik zou eerder denken dat de hoogtij dagen van boeiuh, chilluh en pimpuh voorbij zijn. Nederland sluit de luiken en zoekt zekerheid en duidelijkheid. De onvrede mag dezelfde zijn als die van Wijnbergs generatie, de reactie daarop niet.
Evengoed is Boeiuh! een interessant essay. Wijnberg zoekt de contramine, maar blijft scherp en onderzoekend. Hij blinkt uit in sociologische en filosofische duidingen van alledaagse fenomenen. Bijvoorbeeld waarom het pulpprogramma Temptation Island de perfecte metafoor is voor een samenleving gedreven door angst “die handelt in vertrouwen”. Of hoe “de vijf beats, ieder in zijn eigen tempo” van loungemuziek de ideale soundtrack vormen van zijn generatie. Op die momenten is Boeiuh! ronduit boeiend.

Recensie:
Boeiuh! Het stille protest van de jeugd
Rob Wijnberg
Prometheus
96 pagina’s
ISBN 978 90 446 0988 2
€ 9,95
© Evert Nieuwenhuis / www.evertnieuwenhuis.nl